چند وقت پیش از همین تلویزیون خودمون یه فیلم قشنگ دیدم . اولین فیلم ساخته ی سارا پولی (همون سارای قصه های جزیره) که از روی یه رمان ساخته شده بود و اینقدر بازیگرانش عالی بازی کرده بودند که جایزه های زیادی هم گرفته بود. اسم فیلم «away from her» بود. داستانی در مورد  بیماری فراموشی یه زن که در سال های طلایی زندگی خودش با شوهرش بود. اون ها سال های سال رو با عشقی زیبا و قابل احترام زندگی کرده بودند و بعد از اونهمه سال این عشق هنوز توی خونشون وجود داشت ؛ اما با حادتر شدن بیماری خانم ، پیرمرد قصه مجبور می شه همسر خودشو به یه کلینیک ببره و اونجاست زن که همسر خودش رو به کلی فراموش کرده درگیر یه عشق قدیمی می شه و قهرمان قصه هم دچار این تردید که حالا خودش چه تصمیمی بگیره.. خیلی فیلم آروم و قشنگی بود.

دیروز محمد شیفت دو بود و بعدازظهر خونه نبود. معمولا این جور مواقع یه فیلم به انتخاب خودم می ذارم و می بینم . مخصوصا از فیلم هایی که معمولا خوشش نمیاد و نمی تونیم دونفری ببینیم. فیلم های هندی هم جزوشون می شهنیشخند بله ! بالاخره بنده هم جزء اناث هستم. شیطان گاهی توی این فیلم های بالیوودی می تونی فیلمی رو کشف کنی که هالیوود هم انگشت حیرت به دهان می گذارد بس که این فیلم دوز هندی بودنش به صفر نزدیک می شه. یه دلیل دیگه : همه ی ما خانم ها رقص فیلم ها رو بهانه می کنیم برای دیدنشون ، چون اصل قضیه و موضوعی که ما رو به سمت این فیلم ها می کشه یه چیز دیگه است چشمک.

داشتم چی می گفتم به چی رسید. این فیلم ساخته آجی دوگان هستش . که اون هم یه هنرپیشه بود و من خودم بازی هاشو دوست داشتم. چون توی فیلم هایی که ازش دیدم خیلی قشنگ و غیرهندی بازی می کرد و اکثرا هم به خاطر نوع بازی خاصش نقش های خاص و گاهی منفی رو بهش می دن. که من می گم نقش های منفیشو بی نظیر بازی کرده. خوب خانم ها بهتر می دونن همسر این بازیگر هم کاجول هست که خودش غولیه توی بازیگرهای خانم هندی. این خانم کاجول هم گاهی به پای همسرش رسیده تو بازیگری و حتی دو سه تا نقش منفی هم بازی کرده که توی سینمای هند یه ریسکه و کمتر بازیگر خانمی یه همچین کاری می کنه.

فیلم « u me aur hum » هم فیلمیه که به نظر من صرفنظر از بعضی قسمت های آب دوغ خیاریش که ربطی هم به زندگی قهرمان هاش نداره یه فیلم عالیه و داستان رو خوب پرداخت کرده. داستان این فیلم هم راجع به بیماری فراموشی خانم خونه است با این تفاوت که خانم قصه نه تنها پیر نیست که خیلی هم جوونه و تازه خودش می خواد مادر بشه. قصه راجع به عشق همسر روانشناس خودشه نسبت به بیماری همسرش و کنار اومدن با اون. این که صلاحیت بزرگ کردن بچه ی خودش رو داره و یا باید به تیمارستان برده بشه. یا با وجودی که همسر و فرزندش رو فراموش کرده باز جایی توی خونه و خانواده و دوستان داره یا نه ! اصلا همسرش چند سال می تونه تحملش کنه ؟ چند سال می تونن باهم زندگی کنن و باز مرد قصه همچنان عاشق همسرش باشه ؟!

بعد از دیدن این فیلم یه فکرایی به سراغم اومد. این که اگر روزی من هم آلزایمر بگیرم و همه چی رو فراموش کنم . محمد راجع به من چی کار می کنه ؟ منو می ذاره کلینیک ؟ منو نگه می داره ؟  یا اون هم منو فراموش می کنه ؟ متفکر

پینوشت :

1- چیز زیادی از فیلم ها ننوشتم تا اگه خودتون خواستید برید و لذت دیدنشون رو از دست ندید. آها ! من این فیلم هندیه رو با زیرنویس انگلیسی دیدم ولی می گن تازگیا زیرنویش فارسیش هم دراومده. مژه

2- دیدن این فیلم به آقایون هم پیشنهاد می شه شدیدا ..چشمک

٣-  (پینوشت ویژه) از شنبه با محمد داریم می ریم یه مسافرت ٣ - ۴ روزه ، شیطونی نکنید تا برگردم . چشمک